Jedną z najczęściej występujących na świecie chorób jest schorzenie znane jako mukowiscydoza. Nazwa wywodzi się z języka angielskiego (cystic fibrosis, CF) i oznacza zwłóknienie torbielowate. Mukowiscydoza u dzieci jest coraz dokładniej i pewniej diagnozowana od 1989 roku, ponieważ właśnie wtedy doszło do odkrycia genu, który sprawia, że człowiek zapada na mukowiscydozę.
Mukowiscydoza – dziedziczenie
W rzeczywistości jest to jednoznaczne z tym, że mukowiscydozą nie można się zarazić. Dziecko rodzi się już z tą chorobą i trzeba umieć pogodzić się z tym, że będzie się z nią borykało do końca życia. Po wykryciu wadliwego genu, naukowcy uznali, że mukowiscydoza u dzieci jest chorobą genetyczną, czyli po prostu wrodzoną. Może mieć ona, w zależności od stopnia zaawansowania, różny przebieg (więcej: http://wyleczborelioze.pl/artykuly/mukowiscydoza-choroba-dziedziczna/)
Mukowiscydoza, która atakuje wiele organów, z jednej strony jest postrzegana jako choroba ogólnoustrojowa, z drugiej natomiast jako schorzenie kompleksowe, ponieważ ma bardzo zły wpływ na prawidłowe funkcjonowanie organizmu. Jest to ściśle powiązane z rozwojem choroby. Im dłużej dziecko choruje na mukowiscydozę, tym gorzej się czuje, ponieważ jest narażone na dolegliwości związane z układem oddechowym i układem pokarmowym.
Mukowiscydoza u dzieci ciągle się rozwija, prowadząc do trwałego uszkodzenia różnych organów wewnętrznych, co jest jednoznaczne z tym, że nie ma na nią skutecznego lekarstwa i dlatego stan zdrowia dziecka ciągle się pogarsza. W 1953 roku naukowcom udało się powiązanie objawów mukowiscydozy dotyczących układu oddechowego i układu pokarmowego z niewłaściwym składem potu dzieci, cierpiących na tę chorobę. Współczesna medycyna potwierdza to spostrzeżenie, ponieważ pot chorego dziecka zawiera zbyt duże ilości chlorku sodu i dlatego jest bardzo słony.
Objawy mukowiscydozy
Zwłóknienie torbielowate, czyli mukowiscydozę powoduje wadliwy gen. To przez niego organizm dziecka nie może poradzić sobie z produkowanym w nadmiernych ilościach gęstym i bardzo lepkim śluzem. Gruczoły zewnętrznego wydzielania nie funkcjonują prawidłowo, co w konsekwencji oznacza, że dzieci chore na mukowiscydozę muszą borykać z dwoma rodzajami objawów.
Pierwszym z nich jest głównie niewydolność oddechowa, nieuchronnie prowadząca do uszkodzenia płuc, drugi natomiast wiąże się z zaburzeniami dotyczącymi układu pokarmowego. Im dłużej dziecko jest chore, tym bardziej ma uszkodzoną trzustkę, co sprawia, że przyswajanie pokarmu przebiega w nieprawidłowy sposób. Zarówno objawy ze strony układu oddechowego, jak i objawy dotyczące układu pokarmowego, mogą pojawiać się pojedynczo, indywidualnie. Jednak na pewnym etapie choroby dochodzi do tego, że występują one wspólnie.
Warto sprawdzić: http://mukowiscydoza.info.pl/przyczyny-mukowiscydozy/
Leczenie mukowiscydozy
Wszystkie metody stosowane w leczeniu mukowiscydozy mogą jedynie przynieść ulgę chorym dzieciom, ponieważ nie ma na to schorzenie żadnego skutecznego lekarstwa. Od dziesięciu lat są prowadzone badania, zmierzające do wprowadzenia kuracji genowej w leczeniu mukowiscydozy, jednak do tej pory nie udało się wynalezienie skutecznego leku.
Jednym ze sposobów leczenia układu oddechowego jest codzienny drenaż ułożeniowy, który z jednej strony ułatwia usunięcie śluzu z płuc dziecka, z drugiej natomiast, przynajmniej na jakiś czas, zapewnia mu możliwość swobodnego oddychania.
Jeżeli chodzi o leczenie dolegliwości związanych z układem pokarmowym, to bardzo duże znaczenie w przypadku dzieci chorych na mukowiscydozę ma nie tylko ilość, ale także rodzaj spożywanych posiłków. Dieta powinna być lekkostrawna, ale także zapewniająca odpowiednią liczbę kalorii
Teraz mukowiscydoza u dzieci nie jest tak bardzo groźna jak kiedyś. Zwłaszcza, że dzięki dobrej diagnostyce, można w dużej mierze pokonać mukowiscydozę. Oczywiście nie całkowicie się z niej wyleczyć, ale można znacząco przedłużyć życie i żyć naprawdę długo.
Nie pisz głupot. Mukowiscydoza jest taka samo groźna, bo to śmiertelna choroba. Jedyna różnica jest taka, że człowiek ze zdiagnozowaną mukowiscydozą nie umiera teraz po trzech latach w męczarniach, ale może przeżyć dłużej. Nie ma jednak co liczyć na normalne życie jako dorosły człowiek.